Oceany Formy powierzchni występujące na dnie oceanicznym mogą być zróżnicowane, choć w porównaniu z kontynentami jest ono dość monotonne. Przedłużeniem kontynentu poniżej linii brzegowej jest szelf. Jest to przybrzeżna część kontynentu, zatopiona do głębokości średnio 200 m, ale zdarzają się większe – do 500 m. W strefach, gdzie w sąsiedztwie kontynentów występują rowy oceaniczne szerokości szelfów są nieznaczne – jak u pacyficznych wybrzeży Ameryki Południowej. W pozostałych obszarach szelfy mogą być dość szerokie, np. atlantyckie wybrzeże Ameryki Południowej. Poniżej szelfu głębokości zaczynają gwałtownie rosnąć średnio do 4000 m – jest to stok kontynentalny. U podnóża stoku kontynentalnego stawiamy granicę między kontynentem a oceanem. Rozciągające się poniżej dno oceaniczne jest stosunkowo płaskie i podzielone na baseny oceaniczne, których granicami są grzbiety śródoceaniczne. Są to długie (w sumie ponad 60 tysięcy km długości), potężne pasma górskie o wysokości względnej 2000-3000 m. Większa cześć grzbietów śródoceanicznych przecięta jest w osiowej części dolinami ryftowymi, w których zachodzą intensywne zjawiska wulkaniczne.